Al maanden zoemde het rond in de glossy’s, op modeblogs, onder fashionistas en vooral recessionistas. Natalie Massanet van Net-a-porter.com, de A-webshop met luxe kledingmerken (1.8 miljoen bezoekers per maand), zou een online outletstore aan haar virtuele imperium toevoegen. De naam: the Outnet. Heel slim werd een buzz gecreëerd. Een pre-ontwerp van de site was al live. Geinteresseerden konden zich alvast inschrijven voor de nieuwsbrief met hun e-mailadres. Op die manier zou je direct weten wanneer je in de startblokken moest staan om realtime te shoppen. De site is sinds deze week echt live en zit net als de ‘echte’ net-a-porter.com uitgekiend goed in elkaar. Natuurlijk door de 200 luxe kledingmerken waarmee iedere vrouw haar kast wel wil vullen waaraan kortinglabels hangen van 40 tot 80 procent. De simpele, aantrekkelijke vormgeving die een breed publiek aanspreekt, een eenvoudige navigatie. De uitgebreide informatie over de kledingstukken die je met een zoom-in tot in detail kunt bekijken. En, vooral de ‘Dress me’ pagina als een briljante vondst met rubrieken voor iedere gelegenheid: Chic Essentials, Working Wardrobe, Vacation en Social events zoals ‘meet the parents’ en ‘cocktail hour’ (erg USA). De kers op de taart is de positionering: It’s Chic-Onomics! Chic-onomics en recessionista (rebranding van de fashionista) zijn twee ‘nieuwe’ woorden in modejargon. The Outnet speelt daar handig op in en heeft Chic-Onomics geclaimd als trademark.
Ik ben om. Heb nog niets aangeschaft; je moet er snel bij zijn voor de normaal betaalbare kledingstukken (er staan nog steeds mini-jurkjes van meer dan 3000 euro op, dan geldt Chic-Onomics voor een andere categorie portemonnees) en ook niet alle maten zijn voorradig. Maar het is erg verleidelijk om af en toe stiekem te kijken welke designers ‘on sale’ zijn, je zou toch net dat ene blousje voor weinig kunnen aanschaffen… En het voelt dan toch een beetje als verantwoord en duurzaam shoppen; mooie kledingstukken die lang mee gaan (Investment buys zoals ze ook wel heten) tegen aantrekkelijke prijzen.
Het wachten is op de Flash sales. Een online klok telt af hoe lang je nog moet wachten tot die begeerlijke jurken eindelijk in een muisklik van jou kunnen zijn. Hebben! Dit is goede marketing. Dit is ondernemen, op het juiste moment (bewust of onbewust) in tijden van crisis. Nu hopen dat de economie niet nog meer verslechterd. Dan zouden de recessionistas die al zo moeten beknibbelen wel eens depressionistas kunnen worden, meldde de NY Times oktober vorig jaar. ‘But recessionista may not be the final incarnation of a style hound on the scent of designer discounts. In the event that the economy worsens, make way for the depressionista.’ www.theoutnet.com
De Berliner Grotesk BQ, FF Info Display, FF Info Office, FF Meta Boiled, ITC Officina Sans, ITC Officina Serif. Enkele van de lettertypes ontworpen door de Duitse typograaf en grafisch ontwerper Erik Spiekermann. Gisteravond gaf hij een lezing over zijn werk in de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag georganiseerd door de Haagse Communicatie Kring.
Spiekermann begon ooit met een lettersnijderij en een drukpers in de kelder van zijn woonhuis. Werkte als grafisch ontwerper en startte een letteruitgeverij. Richtte MetaDesign op en de Fontshop, de eerste webshop voor digitale lettertypes. Van hem zijn in de Fontshop 1053 downloads te vinden.
Enigszins bizarre wereld, die van de fonts. Dagen, nachten, zelfs jaren wordt gewerkt aan een lettertype dat past bij een bepaald product of bedrijf. Volgens Spiekermann zijn lettertypemakers dan ook ‘nerds’ en ‘another breed’. En voegde daaraan toe: ‘they always look pale’. Hij is zoals hij zelf zegt ‘a self-acclaimed nerd’. En liet een toepasselijke slide zien van de inschrijving bij een hotel in de VS met een verkeerde spelling van zijn naam: Friekermann.
Spiekermann ontwierp de lettertypes voor onder meer Deutsche Bahn (Duitse NS), Bosch en Nokia. Zijn bedrijf Spiekermann Partners is sinds 1 januari 2009 gefuseerd met Eden in Amsterdam tot Edenspiekermann.
Dit stukje is geschreven in het Arial lettertype. Het meest gebruikte lettertype ter wereld. Tevens een van de lelijkste volgens Spiekermann.
Zonder dat ik het wist heb ik gisteren, net als tienduizenden andere Nederlanders, ook meegedaan aan Make a Difference Day. Sinds een half jaar werk ik op vrijwillige basis samen met stichting Les Vaux, die hulp en begeleiding bij kanker biedt, om hun werk meer onder de aandacht te brengen. Gisteren heb ik samen met tal van andere vrijwilligers het symposium ‘Zorg voor de ander, zorg voor jezelf’ van Les Vaux voor hulpverleners in de oncologie in goede banen geleid. Zo’n 100 deelnemers luisterden naar uiteenlopende sprekers.
Huisarts en SCEN-arts (de tweede, onafhankelijke arts die wordt geraadpleegd bij euthanasie) dr. Paul Jansen sprak over ‘Euthanasie: een mission impossible?’. En liet mij als buitenstaander (in de zorg) nadenken over hoe ingewikkeld en moeilijk euthanasie is. “Naarmate ik steeds vaker met euthanasie te maken krijg, des te ingewikkelder ik het vind. Tegelijkerijd lijkt het ‘gewoner’ te worden”, zei hij. [..] “Maar euthanasie is natuurlijk niet gewoon.” Huisartsen voelen zich vaak eenzaam in hun beslissingen en in het proces. En hebben naast het begeleiden van de patient te maken met veel emoties van familie en vrienden. Dat loopt uiteen van begrip, dankbaarheid tot manipulatie en conflicten.
Marcellino Bogers sprak over het gebruik van humor in de zorg. Hij kreeg iedereen aan het lachen. ‘Humor is gratis, verlicht, relativeert, ontwapent, ontspant, verbindt, bevrijdt, doorbreekt, ontgift, ontstresst. Blijf dus op zoek naar de lach in je werk!’ aldus deze ex-verpleegkundige en ex-cabaretier.
En tussendoor stond Irene Dingemans, kleinkunstenaar en programmanager bij het Integraal Kankercentrum Amsterdam, op het podium. Ze had een vernuftig stuk in elkaar gezet over ‘zorgen voor jezelf’. Het ging over chocolademomenten, wittewijnmomenten, heineken- en palmmomenten waarin ze zichzelf verloor. Over alle soorten kanker die ze al in haar werk is tegengekomen waarvan borstkanker het meest. Over de dood, over het zich inbeelden dat ze voor de poort van Petrus zou staan en of ze dan kon zeggen dat ze goed voor zichzelf had gezorgd in het leven.
Het was een zeer geslaagde dag met veel enthousiaste reacties. Mede mogelijk gemaakt door veel vrijwilligers. Ik heb mijn Difference Day gehad. En naast dat het gewoon heel erg leuk was om te doen, heeft het mij ook weer nieuwe inzichten gegeven. www.lesvaux.nl
Avondzee
Veelbelovende mannen. Die zijn er ook. Neem kunstenaar Ronald Kouijzer. Van restmaterialen en afval maakt hij de meest bijzondere objecten en schilderijen. Hij creëert een nieuwe werkelijkheid met materialen die misschien wel aan een derde of vierde bestaan zijn begonnen. Een hedendaagse vorm van Arte Povera, Recycle kunst of Eco-Art. Zijn eerste expositie is tot en met 25 april te zien in Galerie Bellas Artes in Kerkwerve, Zeeland. Samen met een webdesigner heeft MevrouwdeVries zijn website verzorgd. Laat je verrassen op www.vullis.nl
Afgelopen zondag was het Internationele Vrouwendag. Ik moet heel eerlijk bekennen dat die dag me niet eerder was opgevallen. Maar dankzij het Women’s Business Initiative International (WBII) waar ik lid van ben staat deze dag nu ook in mijn agenda. Zondagavond schoven zo’n 100 vrouwen en een aantal mannen (sponsors) aan tafel in het Carlton Ambassador in Den Haag. En luisterden naar bijzondere vrouwen.
Als eerste Marietje Schaaike, kandidaat voor D66 voor de komende Europese Parlementsverkiezingen. Net 30 jaar en dan al zo’n visie, zo’n gedrevenheid, dat belooft wat!
Annick Nzambimana, fundraiser bij Oxfam Novib, vertelde over haar recente ervaringen met een onderwijsproject voor meisjes in de Soedan. Zij vloog persoonlijk naar het Afrikaanse land om een groep vrouwen die het onderwijsproject wilde opzetten te helpen met het schrijven van een subsidieplan. Daardoor lukte het om meer dan 1 miljoen pond voor het project te krijgen!
En, Corinna Waaijers. Zij deelde haar avonturen als jonge onderneemster van 31 jaar in het kopen, renoveren en opzetten van boutique hotel Mozaic in Den Haag. Dat staat sinds 4 maanden als een huis. Aan Corinna de eer om als eerste een Entrepreneurial Initiative Award van het WBII in ontvangst te nemen: de Ambition Award.
Naast een Ambition Award was er de Social Innovation Award. Deze ging naar Debritu Lusteau van Meleya Coffee. Zij werkt samen met studenten van de New Business School Amsterdam en studenten in Ethiopië aan het in de markt zetten van een reeks eerlijke Ethiopische producten. Het gaat om producten die zowel de Afrikaanse identiteit als de waarden van de jonge westerse consument weerspiegelen.
Deborah Valentine van A Hand in the Hague kreeg de Networker of the Year award. Met haar bedrijf biedt ze buitenlandse bedrijven een helpende hand bij onder meer het verkennen van de Nederlandse markt, het verzorgen van evenementen, het signaleren van strategische samenwerkingsverbanden en helpt ze Nederlandse bedrijven in contact te komen met de expat-gemeenschap.
Veelbelovende vrouwen! Daarvan waren er veel. Het was een zaal vol spirit, pit en passie. Wat nou (Nederlandse) vrouwen te lui om te werken zoals powerwoman en feministe Heleen Mees regelmatig roept?!
Veel van deze vrouwen zijn lid van het Women’s Business Initiative, incubator en inspirerend businesscenter voor ondernemende vrouwen uit meer dan 20 landen. Een geweldig initiatief van Suzy Ogé, een Amerikaanse zakenvrouw die in Den Haag woont. www.womensbusinessinitiative.net (afbeelding: Suitclub)
De recessie is nu officieel en zwaar. Veel erger dan verwacht. We kunnen er niet meer om heen. Ondanks dat het met de gemiddelde koopkracht nog steeds goed zit, is het misschien toch tijd om eens bij de Lidl te gaan shoppen. Net als Voorheen de Bende mit Pazzipanten (van het duo Rooie Rinus en Pé Daalemmer alias Frank den Hollander en Peter de Haan). Misschien soms een beetje flauw, maar wel zeer komisch. En het geeft een kijkje in het geweldige Groningse dialect; mijn roots liggen in het Noorden van het land. Daar was het een grote hit. Mooi man! En: nu nait meer soez’n over de recessie! Kop d’r veur.
Bie De Lidl (Voorheen De Bende Mit Pazzipanten)
Dinsdagochtend las ik een artikel over de nieuwe CEO van de ING in het Financieele Dagblad. Een kort CV was erbij geplaatst met als laatste feit: vlekje. De nieuwe ING-topman Jan Hommen was toezichthouder bij het Philips Pensioenfonds tijdens de (omvangrijke) vastgoedfraude. Dat vlekje spookt sindsdien door mijn hoofd. Omdat het een grappig woord is. En ik me afvraag hoe lang journalist Pieter Couwenbergh heeft nagedacht over dat woord? Je hebt slechts ruimte voor één woord om dat feit te beschrijven. Welk woord kies je dan? Vlekje. Briljante vondst. De (financiële) wereld is overigens bezaaid met vlekjes. Vanochtend in hetzelfde FD een artikel over de uitspraak in de Ahold-fraudezaak. Een man met een vlekje staat enigszins zelfvergenoegd op de voorpagina: voormalig oud-topman Cees van der Hoeven. Zijn vlekje heeft hem slechts 30.000 euro gekost.
Tja, sombere berichten over de economie. Die zijn er te over. Massa-ontslagen worden verwacht. Een volgende bank, de Royal Bank of Scotland, dreigt om te vallen. Een tweede ronde kapitaalinjectie voor het bankwezen in Nederland dient zich aan. Huizenprijzen kelderen als nooit tevoren. Voor starters gunstig. Voor wie z’n huis in de verkoop heeft staan en al een nieuw, veel duurder huis heeft gekocht, niet.
Maar in al deze ellende gloort een lichtpuntje: onze koopkracht. Die gaat er volgens de berekeningen van het CPB op vooruit: 1,75 procent. Dankzij onder meer dalende prijzen (olie = benzine), loonstijgingen van 3 procent die al in cao’s vastlagen, de WW-premie die werknemers niet meer betalen en de BTW-verhoging die niet is doorgegaan. Hierbij moet gemeld worden dat het percentage een gemiddelde betreft. Per persoon kan het aardig verschillen. Wie bijvoorbeeld in de stroom van massa-ontslagen wordt meegezogen, heeft er niets aan.
Maar toch, er is een lichtpuntje. Misschien dat dat lichtpuntje kan zorgen voor iets meer vertrouwen en iets meer bestedingen de komende maanden. En, voorkomen dat niet alles en iedereen aan een neerwaartse spiraal wordt blootgesteld. Over dat lichtpuntje heb ik zojuist een artikel geschreven voor het ANBO-magazine, het blad van de bond voor ouderen. Binnenkort te lezen op mijn site. (afbeelding: Dirk van den Broek).
Een nieuw jaar, een nieuwe huisstijl met dito website. Deze keer met blog. Met deze ‘vernieuwing’ begint het jaar van MevrouwdeVries dan ook goed. MevrouwdeVries heeft alle vertrouwen in 2009 ondanks de crisis en de voorspelling dat het een ‘guur’ jaar wordt. Misschien is het nodig om scherper te zijn dan voorheen, het creatieve brein meer te stimuleren en harder te roepen tussen al de duizenden tekstschrijvers en communicatiebureaus. En misschien is de omzet iets minder dan voorgaande jaren. Is dat rampzalig? Nee. Dat kan alleen maar positief uitwerken en spoort aan tot ondernemend(er) denken.
Vanaf deze week zal ik hier regelmatig schrijven over dingen die mij opvallen in het werkveld waarin ik mij beweeg: dat van tekstschrijven, communicatie, PR, de (bedrijfs)journalistiek, media en aanverwante gebieden als reclame en marketing.
Daarnaast wil ik op dit blog graag af en toe de aandacht vestigen op bijzondere projecten waar ik mee bezig ben en op zaken waar ik als zelfstandige mee te maken heb.
Als je iets leest waarop je wilt reageren, doen!
In ieder geval alvast proost! op een heel mooi, gezond, gelukkig en (zakelijk) succesvol 2009!
